Noname en Perseas

Röntgenfoto poot Perseas

Nadat Xanti weer naar buiten kon, omdat haar wond was genezen, hebben we alweer de volgende hond in huis gehad. Deze keer een puppy, genaamd Perseas ( in het Nederlands Perseus) , die bij de zogenaamde “autohonden”‘ woont. Hij schudde veel met zijn kop, meestal een teken dat er grasaren in zijn oor zitten. Die kunnen alleen bij de dierenarts verwijderd worden. Er bleken in totaal 6 aren ingezeten te hebben, wat redelijk pijnlijk is. Hij moest daarna 2 weken aan de medicijnen en zijn oren moesten ook 2 keer per dag schoongemaakt worden. Dus: bij ons in de tuin en ’s nachts in de bench binnen. Het is een hele makkelijke pup, gaat prima met de katten en hij sloopte weinig tot niets. Na 2 weken hebben we hem terug gebracht. Alleen 2 weken later liep hij op drie poten. Uiteindelijk constateerde de dierenarts dat zijn poot gebroken was. Hij moet eerst een brace om om te zien of het zonder operatie herstelt. Dat betekent de hele dag in een bench, alleen voor zijn behoeften er af en toe uit. Dus weer bij ons.

Perseas in bench

Daarnaast heeft ook poes Bibi last van haar oren, een soort van oormijt. Haar oren moesten ook 2 keer per dag schoon gemaakt worden. Dat ging eigenlijk redelijk soepel zonder veel tegenstribbelen. Na enkele weken kwam het terug en dus weer oren schoonmaken. Nu wilde ze eigenlijk niet meer en protesteerde ze veel meer. 

Op 28 mei hebben we voor het eerst gezwommen. We gaan nu heel geregeld 1,5 tot 2 uur naar het strand, meestal naar Mavrovouni bij de foodtruck Montenegro van onze voormalige buurvrouw Artemis. Het was tot 19 juli heel rustig, zelfs in het weekend was er altijd wel een parasol met bedjes vrij. Nu is een deel van de Atheners al vrij en naar Gythio gekomen. Opeens is alles heel druk. Voordeel is wel dat de taverna in Karvelas van Christos dan ook weer open is en klanten heeft. 

We drinken weliswaar veel minder wijn (en andere alcohol), maar toch was de wijnkoelkast half juli nagenoeg leeg. We waren een keer eten in Karioupoli (leuk pleintje), waar ze lekkere wijn hadden van een wijnhuis uit Nemea. Dat bracht ons op het idee om een dagje naar dat stadje te gaan, een aantal wijnhuizen te bezoeken en indien lekker ook wijn te kopen. Nemea ligt in het noord oosten van de Peloponnesos en is het centrum van een groot wijngebied. Een vriendelijk stadje met meer dan 10 wijnhuizen. We hebben er drie bezocht, Barafakas, Karamitsos en Bairaktaris. De eerste twee zijn echte familiebedrijven die de laatste 20 jaar meer kwalitatief goede wijnen zijn gaan maken. Overal was de ontvangst heel vriendelijk en de uitleg over de wijnen heel goed. Resultaat was dat we met 64 flessen wijn zijn thuis gekomen en de wijnkoelkast weer goed gevuld is.

Gevulde wijnkoelkast

Overigens was de lunch bij restaurant Sofos ook erg lekker.

Tot op heden is de temperatuur nog aangenaam. Iedere dag is het ongeveer 34 graden, prima te doen. We lopen maar een keer per dag met de honden omdat het beton te warm is voor hun poten. In de rest van Europa is het code rood geweest in verband met de hitte, bij ons is het tot nu toe “koeler” dan de afgelopen jaren waarin we al meerdere dagen hadden met meer dan 40 graden. Ook ’s avonds en ’s nachts is de temperatuur prettig met 24 graden. Het is wel droog, 18 juni heeft het voor het laatst echt geregend. Dit zorgt er onder meer voor dat we geregeld everzwijnen ’s nachts rond ons huis hebben, die op zoek zijn naar water. Je kunt ze goed horen en dan gaan de honden ook behoorlijk te keer. Dat het relatief koel is geweest, was ook aan de sneeuw op de Taygetos te zien. Tot eind juni was er nog wat sneeuw te zien. Ook in de beek bij de olijfpers stroomde veel langer dan andere jaren nog water.